Aangenaam verslingerd aan Antwerpen: HOC Coliving, de gemeenschap en de stad als dagelijks avontuur

Mijn fietstochten hebben meestal een praktisch doel, maar dat is eigenlijk maar een smoesje. Ik vind het heerlijk om al mijn zintuigen te gebruiken als ik op pad ben. Ik kijk naar gevels die ik al honderd keer heb gezien, maar ontdek er plotseling toch iets nieuws in. Ik vang stukjes gesprek op, kom bekenden tegen, zie hoe nieuwe dingen vorm krijgen en voel hoe de stad voortdurend verandert zonder haar geschiedenis los te laten.

Koffie maakt deel uit van dat dagelijkse ritueel. Ik ga graag even langs bij Koffie Dealers en Steamy, maar ook bij Phil en Caffènation Zuid. Die laatste is een bijzonder leuke plek: het gebouw alleen al vertelt een verhaal, en wat mij betreft is hun cortado momenteel een van de beste in Antwerpen.

Onlangs heb ik ook Habibis Coffee Club ontdekt. Het is precies het soort plek dat me eraan herinnert waarom ik zo van deze stad houd. Het kan altijd anders: eenvoudiger, verrassender en soms zelfs authentieker. Nieuwe plekken veranderen niet alleen het straatbeeld; ze zorgen er ook voor dat je even met andere ogen naar de stad kijkt.

Daarna ga ik vaak naar The Barn. Ik ben dol op de eenvoud, de filosofie, het fantastische team en natuurlijk de smaak van hun producten. Ze kennen elke producent persoonlijk, gaan bij hen op bezoek en helpen waar mogelijk zelfs een handje mee. Die toewijding proef je echt. Niets voelt anoniem of ondoordacht: achter elk product schuilt een persoon, een plek en een verhaal.

Mijn liefde voor Antwerpen houdt niet op als ik weer thuiskom. In The King Square Mansion deel ik momenteel het huis met Aromal, Sruthi, Michaël, Julia, Yannick en Micha. Ik beschouw het als een zegen om op deze manier in onze stad te mogen wonen, samen met mensen van verschillende leeftijden, seksuele geaardheden, achtergronden en beroepsgroepen.

Voor mij is HOC Coliving een unieke en uiterst effectieve woonvorm. Door een woning te delen, kunnen we ons een prachtige plek in het hart van Antwerpen veroorloven – iets wat voor één persoon financieel vrijwel onmogelijk zou zijn en bovendien moeilijk te verzoenen met de krappe woningmarkt. Daarbovenop komen nog de open gemeenschap, het geruststellende ‘geen extra rekeningen’-principe en de inspiratie die voortkomt uit het delen van het dagelijks leven met mensen van over de hele wereld.

Misschien is dat wel waar ik zo verslaafd aan ben in Antwerpen: het gevoel dat er altijd iets nieuws te ontdekken valt. Een nieuw koffietentje, een verborgen gevel, een onverwachte ontmoeting of een huisgenoot die je een andere kijk op de wereld geeft.

En dan spring ik weer op mijn fiets, midden in het hart van de stad en midden in de HOC-gemeenschap — benieuwd wat Antwerpen me vandaag weer te bieden heeft.